17 Δεκ 2017

Παρεμβάσεις των Βασίλη Σαμαρά και Γιώργου Ρηγόπουλου στη παρουσίαση του βιβλίου του πρώτου “Από έναν κόσμο σε έναν άλλον” στη Θεσσαλονίκη


Την Παρασκευή 24 Νοεμβρίου έγινε στο βιβλιοπωλείο “ΒΙΒΛΙΟρυθμός” των εκδόσεων “Σαββάλας” στη Θεσσαλονίκη η πρώτη δημόσια παρουσίαση του καινούριου βιβλίου του Βασίλη Σαμαρά, “Από έναν κόσμο σε έναν άλλον”. Το βιβλίο κυκλοφόρησε το καλοκαίρι από τις εκδόσεις “Εκτός των Τειχών” και ήδη διατίθεται από το βιβλιοπωλείο των εκδόσεων, άλλα βιβλιοπωλεία και από τις κατά τόπους οργανώσεις του ΚΚΕ(μ-λ). Το βιβλίο παρουσίασαν ο Δημήτρης Παυλίδης, ο Γιώργος Ρηγόπουλος και ο Δημήτρης Μάνος. Στη συνέχεια το λόγο πήρε ο συγγραφέας και ακολούθησε συζήτηση. Στην εκδήλωση παρευρέθηκε πλήθος κόσμου, παλιοί και νέοι αγωνιστές από διαφορετικούς χώρους της Αριστεράς.
0 ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΠρολετΚουλτ το κείμενο του Φ. Ένγκελς: «Για την ιστορία της Ένωσης των Κομμουνιστών»

0
Αντιγράφουμε την εισαγωγή των εκδόσεων:

Το κείμενο του Φ. Ένγκελς Για την ιστορία της Ένωσης των Κομμουνιστών γράφτηκε σαν εισαγωγή της 3ης έκδοσης του έργου του Μαρξ Αποκαλύψεις για τη δίκη των Κομμουνιστών στην Κολωνία, Χόττινγκεν-Ζυρίχη, 1885. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1885 στο Σοσιαλδημοκράτη.

Η επιλογή του κειμένου έγινε από τη σπάνια έκδοση Διαλεχτά Έργα των Μαρξ – Ένγκελς, τ.2, σελ. 390 – 413, εκδοτικό Νέα Ελλάδα, Δεκέμβρης 1951.

Το εκδοτικό Νέα Ελλάδα ξεκίνησε την δραστηριότητα του το 1949 κάτω από δύσκολες συνθήκες που επιβλήθηκαν στους έλληνες επαναστάτες κομμουνιστές μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ. Τα τυπογραφεία του εκδοτικού βρίσκονταν στην Ρουμανία. Σήμερα τα βιβλία της Νέας Ελλάδας που τυπώθηκαν την πρώτη περίοδο μετά τη λήξη του εμφυλίου 1949 – 1954 είναι δυσεύρετα.

Η έκδοση αυτή γίνεται στη μνήμη του αξέχαστου αγωνιστή, συντρόφου, φίλου, αδερφού Λουκά Μ. (Fouk) που έφυγε αναπάντεχα από κοντά μας πριν τρία χρόνια.

Περιοδικό Βίδα, Μάης 2017

http://proletconnect.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η ιστορία του κομμουνιστικού κόμματος (Μπολσεβίκων) της Σοβιετικής Ένωσης

0
EΙΣΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ

Η επέλαση του φιλελευθερισμού της ιδιαίτερη έκφρασης που παίρνει σήμερα ο καπιταλισμός –δεν θα μπορούσε να επιτύχη ιδεολογικές νίκες αν δεν στρεβλωθεί η ιστορική συνείδηση των αγωνιζόμενων ανθρώπων ή λαών. Μετά την κατάρρευση των καθεστώτων του παλινορθωμένου καπιταλισμού στις ανατολικές χώρες ο ιμπεριαλισμός και οι υποτελείς του ανέλαβαν μία εργώδη προσπάθεια ώστε να ανασυντάξουν όλη την πορεία του 20ού αιώνα και, κυρίως, να στρεβλώσουν τον ρόλο της σοσιαλιστικής ΕΣΣΔ. Σ’ αυτήν την προσπάθεια της αναθεώρησης της ιστορίας βρήκαν εύκολα συμμάχους σε κάθε αντεπαναστατικό ρεύμα και αντισοσιαλιστικό στοιχείο, το οποίο με τον ένα ή τον άλλο τρόπο προσυπογραφεί αυτά που πλασσάρουν οι φορείς της αντισοσιαλιστικής προπαγάνδας.

Ακριβώς στην απέναντι όχθη στέκονται ο πραγματικοί κομμουνιστές υπερασπιζόμενοι την ιστορία των ταξικών αγώνων της αχμής της ΕΣΣΔ. Γι’ αυτό τον λόγο οι Μορφωτικές Εκδόσεις επανακυκλοφορούν την ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκων) της Σοβιετικής Ένωσης. Η ιστορία εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1938 στην ΣΕ σε 12 εκατομμύρια αντίτυπα ενώ μεταφράστηκε σ’ όλο τον κόσμο.

Μετά τη ρεβιζιονιστική στροφή του 1956 και την παλινόρθωση οι Χρουτσόφ-Μπρέζνιεφ επανέκδοσαν την ιστορία του ΚΚΣΕ πολλές φορές και με πολλές λαθροχειρίες ώστε να δικαιολογείται ο αναθεωρητικός δρόμος τους.

Στην Ελλάδα ο πρώτος τόμος τυπώθηκε το 1945 και ο δεύτερος το 1946. Η μετάφραση έγινε από τα ρωσικά από τον Δ. Παπάζογλου και η τελική επιμέλεια από τον Πέτρο Ρούσο, υπεύθυνο για τον εκδοτικό μηχανισμό του ΚΚΕ. Η ιστορία του ΚΚΣΕ (Μπολσεβίκων) χρησιμοποιήθηκε ως εγχειρίδιο σε όλες τις κομματικές σχολές του ΚΚΕ και διαβάστηκε σε δύσκολες συνθήκες από χιλιάδες κομμουνιστές.

Σήμερα το επιτακτικό καθήκον είναι η ανασύνταξη των κομμουνιστικών δυνάμεων με στόχο την αναδημιουργία του επαναστατικού κομμουνιστικού κόμματος της εργατικής τάξης είναι απαραίτητο καθήκον η μελέτη και βαθιά αφομοίωση όλων των διδαγμάτων της ταξικής πάλης, ιδιαίτερα στον 20ό αιώνα. Την ώρα που ο «διεθνής ορίζοντας σκοτεινιάζει» είναι απολύτως αναγκαίο να χρησιμοποιήσουμε τον ιστορικό υλισμό ως μέθοδο ανάλυσης και τον μαρξισμό-λενινισμό ως όπλο στην πολιτική πάλη. Τα κράτη θέλουν ανεξαρτησία, τα έθνη επιδιώκουν την απελευθέρωση τους οι λαοί πρέπει να παλέψουν για την επανάσταση και το σοσιαλισμό. Για να δικαιωθούν αυτοί οι αγώνες, εκτός από την αναγκαία συστράτευση, χρειάζεται και η ιστορική γνώση ως πυξίδα του ταξικού προσανατολισμού.

Η ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκων) της ΕΣΣΔ η οποία επανεκδίδεται από τις Μορφωτικές Εκδόσεις, για να τιμηθούν τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή επανάσταση, αποτελεί έναν πολύτιμο οδηγό για μελέτη και δράση.

Αθήνα 2017
Μορφωτικές Εκδόσεις
http://morfotikesekdoseis.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

16 Δεκ 2017

Λεγόταν Ιμπραχίμ Απού Τούραγια και ήταν 29 ετών

0

Το 2008, διαμελίστηκε κατά τους ανελέητους βομβαρδισμούς των Ισραηλινών στην πόλη της Γάζας. Χθες, του πήραν τη ζωή με μια σφαίρα στο κεφάλι.

Λεγόταν Ιμπραχίμ Απού Τούραγια και ήταν 29 ετών.

Οι ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις σκότωσαν χθες Παρασκευή 15/12, τρεις Παλαιστίνιους διαδηλωτές κα τραυμάτισαν περισσότερους από 200 στη Δυτική Όχθη, στη Λωρίδα της Γάζας και στην Ανατολική Ιερουσαλήμ.

Ο εκπρόσωπος του Παλαιστινιακού Υπουργείου Υγείας στη Γάζα, Άσραφ αλ-Κινδρά, δήλωσε ότι οι δύο νεκροί είναι ο Γιάσερ Σουκκάρ, 32 ετών, και ο Ιμπραχίμ Απού Τούραγια, 29 ετών, από την πόλη της Γάζας.

Ανέφερε επίσης ότι τα νοσοκομεία στη Γάζα δέχθηκαν περισσότερους από 150 τραυματίες διαδηλωτές, μεταξύ των οποίων κάποιοι ήταν σοβαρά

Ένας από τους σοβαρά τραυματισμένους διαδηλωτές πυροβολήθηκε στο λαιμό και είναι κλινικά νεκρός.

Εν τω μεταξύ, στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη και στην Ιερουσαλήμ ένας σκοτώθηκε και περισσότεροι από 50 Παλαιστίνιοι διαδηλωτές εισάχθησαν στα νοσοκομεία.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ξάνθη: Συγκέντρωση καταγγελίας των εργατικών ατυχημάτων

0
Συγκέντρωση καταγγελίας των εργατικών ατυχημάτων πραγματοποιήθηκε σήμερα το πρωί στη Ξάνθη. Ήταν μια πρώτη προσπάθεια να αναδειχτεί το ζήτημα με κινηματικούς όρους, μιας και είναι πραγματικά ζωτικής σημασίας. Στη συγκέντρωση καλούσαν η Ταξική Πορεία και η πολιτική συλλογικότητα Πέλοτο, και ξεκινώντας από την Πλατεία Ελευθερίας κατέληξαν με πορεία στο παζάρι της πόλης. Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης και της πορείας μοιράζονταν κείμενα των συλλογικοτήτων, ενώ γινόταν και στάσεις κατά τις οποίες διαβάζονταν ανακοίνωση που κατήγγειλε τα εργατικά ατυχήματα. Το κλίμα στην πόλη ήταν «εορταστικό», αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχε ανταπόκριση από τον κόσμο.
Όλο το προηγούμενο διάστημα η Ταξική Πορεία προσπάθησε να παρέμβει σε εργασιακούς χώρους, κύρια στη βιομηχανία και στους ντελιβεράδες, όπου εκδηλώνονται όλο και πιο συχνά τα εργατικά ατυχήματα. Ανέδειξε τις ευθύνες της εργοδοσίας για τα ανύπαρκτα μέτρα προστασίας, αλλά και την προσπάθεια να πεταχτεί το μπαλάκι στον εργαζόμενο για την «απροσεξία» του. Τόνισε το ρόλο που παίζουν διαδοχικά οι κυβερνήσεις, που υπηρετώντας πλήρως το κεφάλαιο, λύνουν τα χέρια των εργοδοτών δημιουργώντας και το αντίστοιχο νομικό πλαίσιο.
Ήταν μια αναγκαία παρέμβαση που σίγουρα πρέπει να συνεχιστεί, ειδικά για ένα ζήτημα που διαρκώς θα το έχουμε μπροστάς μας. Ήδη τις τελευταίες μέρες έγινε γνωστός ο σοβαρός τραυματισμός εργάτη στα Πλαστικά Θράκης, που οφείλεται σε πτώση από ύψος κατά τη διάρκεια της δουλειάς. Βέβαια σιγή ιχθύος επικρατεί και κανένας δεν λέει κουβέντα. Ενδεικτικό της ανεμπιστοσύνης των εργαζομένων στη δύναμή τους, αλλά και του ύπουλου ρόλου που παίζουν οι ηγεσίες των περισσότερων σωματείων. Με όπλο την κοινή δράση, η Ταξική Πορεία θα συνεχίσει να παίρνει τέτοιου τύπου πρωτοβουλίες, που αφήνουν παρακαταθήκες και για το μέλλον.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για τις εξελίξεις στο ΔΠΘ σχετικά με τη χρήση του όρου "τουρκική μειονότητα"

0
Ενάντια στη φασιστικοποίηση, 
να υπερασπίσουμε τα δημοκρατικά μας δικαιώματα

Οι πρόσφατες κινήσεις της Εισαγγελίας και της Αστυνομίας Ροδόπης αποτελούν μια ακόμη έκφραση της φασιστικοποίησης της δημόσιας και πολιτικής ζωής. Συγκεκριμένα στις 30 Νοέμβρη στάλθηκε από το Τμήμα Ασφάλειας Κομοτηνής έγγραφο προς το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης με το οποίο -στα πλαίσια μιας προκαταρκτικής εξέτασης της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Ροδόπης- ζητούνται από το Πανεπιστήμιο τα εξής: «παρακαλούμε όπως μας γνωρίσετε πλήρη στοιχεία ταυτότητας -μαζί με διευθύνσεις κατοικίας- του διδακτικού προσωπικού του Πανεπιστημίου σας (καθηγητών, λεκτόρων, εκπαιδευτικού προσωπικού, εργαστηριακού διδακτικού προσωπικού και διδασκόντων μέσω ΕΣΠΑ), του οποίου το επιστημονικό πεδίο - ειδικότητα, σχετίζεται με το ζήτημα χρήσης του όρου “τουρκική μειονότητα” ….. Επιπλέον, παρακαλούμε όπως μας γνωρίσετε αν υπάρχουν δημοσιευμένες μελέτες ακαδημαϊκών ή άλλων έγκυρων μελετητών, οι οποίες να ασχολούνται με το παραπάνω ζήτημα».
Είναι ξεκάθαρο ότι στόχος της ενέργειας αυτής δεν είναι οι ίδιοι οι καθηγητές –άλλωστε γνωρίζουμε πολύ καλά τον ρόλο τους μέσα στα πανεπιστήμια- αλλά η δημιουργία ενός πιο αντιδραστικού κλίματος, η περαιτέρω περιστολή των δημοκρατικών ελευθεριών και η ένταση της επίθεσης στην μειονότητα της Θράκης. Όταν ενοχοποιείται ακόμη και η ακαδημαϊκή αναφορά στον όρο «τουρκική μειονότητα» από την πνευματική ελίτ του συστήματος, καταλαβαίνουμε σε ποιο βαθμό δίωξης μπορεί να βρεθεί μια συλλογικότητα που υπερασπίζεται τα δικαιώματα της μειονότητας. Πολύ περισσότερο γίνεται κατανοητό ότι μπορεί οι μπάρες και ο αστυνομικός έλεγχος εισόδου και εξόδου από την ορεινή μειονοτική περιοχή να καταργήθηκαν το 1990, ωστόσο η μειονότητα συνεχίζει να δέχεται διπλή καταπίεση. Η μια σε ταξικό επίπεδο (αφού η μεγάλη πλειοψηφία της ανήκει στα πιο φτωχά λαϊκά στρώματα), όπου με βάση τα μνημόνια εξαθλιώνεται και οδηγείται σε μαζική μετανάστευση και η άλλη σε επίπεδο εθνικών, δημοκρατικών, εκπαιδευτικών και θρησκευτικών δικαιωμάτων.
Οι εξελίξεις αυτές δεν είναι άσχετες με το συνολικότερο πλαίσιο των αντιθέσεων μεταξύ των αστικών τάξεων Ελλάδας-Τουρκίας, οι οποίες –στο φόντο της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης από ΗΠΑ και ΕΕ- ανταγωνίζονται για κυριαρχικό ρόλο στην περιοχή. Όπου οι μεν (ελληνική άρχουσα τάξη) θεωρεί τη μειονότητα ξένο σώμα, που πρέπει να είναι γκετοποιημένο και καταπιεσμένο και οι δε (τουρκική πλευρά) τη θέλει σα διαπραγματευτικό χαρτί, που φυσικά μπορεί -αν χρειαστεί- να το «κάψει». Χαρακτηριστική και η επίσκεψη Ερντογάν όπου και από την Κομοτηνή έδειξε το πώς προσπαθεί η τούρκικη αστική τάξη να χρησιμοποιήσει τη μειονότητα για να εξυπηρετήσει τα ευρύτερα συμφέροντα της στην περιοχή, δίνοντας παράλληλα πρόσχημα στην Χρυσή Αυγή αλλά και σε διάφορες φασίζουσες εκφράσεις να βγουν από την τρύπα τους την μέρα της επίσκεψης και να χύσουν το φασιστικό-ρατσιστικό τους δηλητήριο.
Η «έκπληξη και αγανάκτηση» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που οδήγησαν και στην ανάκληση του εν λόγω εγγράφου δεν μας ξεγελούν εφόσον και η ίδια ως υπηρέτης των συμφερόντων της αστικής τάξης συνεχίζει την ίδια πολιτική ενάντια στην μειονότητα αλλά και έχει συμβάλει τα μέγιστα στην ένταση της φασιστικοποίησης της δημόσιας και πολιτικής ζωής. Οι καταπατήσεις Ασύλου (πλέον και με θεσμικό τρόπο μετά τον ν. Γαβρόγλου), οι καταστολή σε πορείες και διαδηλώσεις, η περίπτωση της Ηριάννας και του Περικλή, τα μαθητοδικεία και οι διώξεις των 11 φοιτητών της Ξάνθης για την συνδικαλιστική τους δράση είναι ένα μικρό δείγμα από τα βήματα που έχει κάνει αυτή η κυβέρνηση για να εντείνει το αντιδραστικό κλίμα στην κοινωνία.
Οι παραπάνω ενέργειες της Εισαγγελίας και της Αστυνομίας Ροδόπης (ενταγμένες στο γενικό αντιδραστικό πολιτικό κλίμα που επιβάλει όλο το σύστημα) αναδεικνύουν για μια ακόμη φορά την αναγκαιότητα η νεολαία, οι εργαζόμενοι και η μειονότητα, να συνδέσουν τον αγώνα για εργασιακά, κοινωνικά και μορφωτικά δικαιώματα με τον κοινό αγώνα ενάντια στη φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής, ενάντια στον εθνικισμό, το φασισμό και το ρατσισμό, για την υπεράσπιση των δημοκρατικών μας δικαιωμάτων, για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της μειονότητας.

Μαζική πάλη ενάντια στο φασισμό και τη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής.
• Πλήρη κοινωνικά, εθνικά, θρησκευτικά και μορφωτικά δικαιώματα στη μειονότητα.
• Μέτωπο Αντίστασης ενάντια στην επίθεση του συστήματος, τον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Δίκη για την έκδοση δύο αγωνιστών απ’ την Τουρκία

0
Στην Αθήνα, στις 28 Νοεμβρίου είχαν συλληφθεί εννιά αγωνιστές απ’ την Τουρκία και στη συνέχεια προφυλακίσθηκαν. Για τους δύο απ’ αυτούς, ξεκίνησε διαδικασία έκδοσης στην Τουρκία. Ακόμα δεν έλαβαν το φάκελο οι ίδιοι κατηγορούμενοι. Μετά την παραλαβή, θα ορισθεί ημερομηνία δίκης. Γενικά σ’ αυτές τις υποθέσεις μετά την ειδοποίηση, εντός σαράντα ημερών εκδικάζεται η υπόθεση.

Όταν συνελήφθησαν οι εννιά αγωνιστές τα Μ.Μ.Ε. χρησιμοποίησαν κοινή γραμμή ταυτίζοντάς τους ως τρομοκράτες. Αυτοί που δόθηκαν ως πεσκέσι στον Erdoğan, είναι Μαρξιστές-Λενινιστές είναι άνθρωποι που όλη τη ζωή τους αγωνίζονται
για την δικαιοσύνη και την λευτεριά των λαών και δεν είναι δυνατόν να ταυτίζονται ως τρομοκράτες.

Ρωτάμε ποιοι είναι οι εχθροί των λαών;

Είναι η εξουσία του Erdoğan που είναι συνυπεύθυνη για το αιματοκύλισμα των λαών της Μέσης Ανατολής ή οι αγωνιστές που αγωνίζονται κατά του άδικου αυτού πολέμου στην περιοχή;

Είναι η εξουσία του Erdoğan που τροφοδότησε, εκπαίδευσε και εξόπλισε τον ISIS ή οι αγωνιστές που παλεύουν εναντίον τους;

Τρομοκράτες είναι οι ιμπεριαλιστές και οι συνεργάτες τους ή οι αγωνιστές που όλη τη ζωή τους παλεύουν κατά του ιμπεριαλισμού – φασισμού;

Σ’ αυτή την εποχή όποιος είναι κατά του ιμπεριαλισμού ή αγωνίζεται εναντίον τους ταυτίζεται ως τρομοκράτης, ακόμη και χώρες, οργανώσεις και πρόσωπα.

Αυτή η μαύρη προπαγάνδα ποτέ δεν έχει αλλάξει σ’ όλη την επαναστατική ιστορία του κόσμου.

Αυτή τη στιγμή Τούρκοι και Κούρδοι αγωνιστές βρίσκονται σε διαφορετικές φυλακές της Ελλάδας. Μ’ αυτό τον τρόπο προσπαθούν να τους απομονώσουν, δημιουργώντας και πρόβλημα στην υπεράσπισή τους, επειδή δεν γνωρίζουν την Ελληνική γλώσσα και είναι προβληματική η πρόσβαση των δικηγόρων σε απομακρυσμένες και διαφορετικές φυλακές, μόνο στον Κορυδαλλό βρίσκονται δύο αγωνιστές, οι υπόλοιποι είναι ανά ένας σε κάθε φυλακή.

Τελευταία ειδοποιήθηκαν δύο εξ αυτών, ότι υπάρχει απ’ την Τουρκία ένταλμα για την έκδοσή τους. Απ’ αυτούς τους δύο ο ένας είναι αναγνωρισμένος πρόσφυγας απ’ την Γαλλία και και ο άλλος είναι αιτών άσυλο και αμφότεροι δεν διώκονται. Και οι δύο είναι αγωνιστές που θυσίασαν τη ζωή τους στον αντιϊμπεριαλιστικό – αντιφασιστικό αγώνα και οι δύο έχουν υποστεί βαριά βασανιστήρια και έχουν τραυματιστεί στην Τουρκία κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων του κράτους στις φυλακές της Τουρκίας το 2000, με την ονομασία «Επιστροφή στη ζωή». Ο ένας απ’ αυτούς έχασε σ’ αυτές τις επιχειρήσεις το ένα μάτι του. Τότε κάηκαν ζωντανές έξι γυναίκες και συνολικά δολοφονήθηκαν 28 κρατούμενοι με βάρβαρο τρόπο.

Αυτοί έχουν μία ζωή που υπερασπίζονται με αξιοπρέπεια και είναι γνωστοί στο κίνημα της Τουρκίας. Μέσα και μαζί με το λαό έδωσαν τον αγώνα τους. Δεν είναι φίλοι μόνο των λαών της Τουρκίας, είναι και του ελληνικού λαού και όλων των λαών του κόσμου.

Εχθροί των λαών είναι το φασιστικό κράτος της Τουρκίας που συνεργάζεται και με την κυβέρνηση της Ελλάδας.

Μέχρι στιγμής υπάρχουν δύο εντάλματα για έκδοση, αλλά υπάρχει πιθανότητα ν’ αυξηθεί ο αριθμός τους.

ΚΑΛΟΥΜΕ όλους/ες να συμπαρασταθούν στους αγωνιστές απ’ την Τουρκία.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΚΗΜΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ ΚΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.

ΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ, ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΕΣ.

ΖΗΤΩ Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ.

ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΚΙΟ, ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Γιάννενα: Καταγγελία για τη επίθεση στο στέκι της ΕΣΕ Ιωαννίνων

0
Ξημερώματα Παρασκευής το στέκι της ΕΣΕ στα Γιάννενα δέχτηκε εμπρηστική επίθεση.

Η φασιστική αυτή ενέργεια έρχεται σε συγκεκριμένο χρόνο. Συνδέεται με τις τραμπούκικες ενέργειες των μπράβων που είχε προσλάβει η εργοδοσία των ‘’Market In’’ τη μέρα της απεργίας 14/12.

Το ΚΚΕ(μ-λ) καταγγέλλει στο Γιαννιώτικο λαό την επίθεση, την εργοδοσία αλλά και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ η οποία με το νομοθετικό, δικαστικό και κατασταλτικό οπλοστάσιο βάζει πλάτη στις ορέξεις του κεφαλαίου και εντείνει τη φασιστικοποίηση.

Καλούμε κάθε λαϊκό και δημοκρατικό άνθρωπο να σταθεί αλληλέγγυος στους αγωνιστές, τους απολυμένους-εργαζόμενους και να καταδικάσει τις φασιστικές ενέργειες του υποκόσμου, την εργοδοτική τρομοκρατία, την κρατική καταστολή και αστυνομοκρατία που απλώνεται για να υποστηρίξει την αντεργατική επίθεση.

ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΤΣΑΚΙΖΟΥΝ ΑΓΩΝΕΣ ΛΑΪΚΟΙ.






ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

100 χρόνια από την Διακήρυξη Μπάλφουρ. Η αρχή μιας αιματηρής τραγωδίας για τους αραβικούς λαούς

0

Στα τέλη του 1917, η εξέγερση των αραβικών λαών κατά των Οθωμανών στέφεται με επιτυχίες. Πολλές περιοχές απελευθερώνονται και οι Άραβες βλέπουν ότι φτάνει η πολυπόθητη ανεξαρτησία. Όμως στις 2 Νοεμβρίου 1917 ο βρετανός υπουργός εξωτερικών, Άρθουρ Τζέιμς Μπάλφουρ, με μία επιστολή του προς τον ηγέτη της εβραϊκής κοινότητας της Μεγάλης Βρετανίας, Γουόλτερ Ρότσιλντ υπόσχεται «εγκαθίδρυση εβραϊκής εθνικής εστίας στην Παλαιστίνη» και ουσιαστικά την ίδρυση ενός μελλοντικού εβραϊκού κράτους. Είναι η περίφημη «Διακήρυξη Μπάλφουρ» που διέκοψε απότομα τα όνειρα των αραβικών λαών για ίδρυση ενιαίου αραβικού κράτους.

Η ιστορία με την ίδρυση εβραϊκού κράτους έχει τις ρίζες της στον 19ο αι. Μετά τις διώξεις των Εβραίων στην Ευρώπη και τη Ρωσία πολλοί Εβραίοι αγόρασαν εκτάσεις στην Παλαιστίνη και εγκαταστάθηκαν εκεί. Το 1897 σε εβραϊκό συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στην Ελβετία διακήρυξαν το στόχο τους για δημιουργία εστίας για τον εβραϊκό λαό στην Παλαιστίνη.


Ένα χρόνο πριν τη Διακήρυξη Μπάλφουρ, το 1916, είχε προηγηθεί μια μυστική συμφωνία Μ. Βρετανίας - Γαλλίας που αφορούσε το διαμοιρασμό των εδαφών της υπό κατάρρευση Οθωμανικής αυτοκρατορίας στη Μέση Ανατολή (συμφωνία Σάικς - Πικό). Με τη συμφωνία αυτή θα μοιραζόταν όλη σχεδόν η περιοχή της Μ. Ανατολής ανάμεσα στις δύο αυτές χώρες παρά τις αρχικές υποσχέσεις που είχαν δώσει στους αραβικούς λαούς για ανεξαρτησία και ενιαίο αραβικό κράτος μετά την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Υποσχέσεις που δόθηκαν μόνο και μόνο για να κατάφεραν οι Βρετανοί, εκμεταλλευόμενοι τον αραβικό εθνικισμό, να ενώσουν τον τοπικό αραβικό πληθυσμό σε ένα μεγάλο στρατό εναντίον των Οθωμανών. Πράγματι με τη βοήθεια των Αράβων και με τη συμμετοχή βρετανών συμβούλων (Τ. Λόρενς) με το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου (ΑΠΠ) οι Βρετανοί ελέγχουν ένα μεγάλο μέρος της Μέσης Ανατολής. Καταλαμβάνουν την Παλαιστίνη, τη Συρία, τη Βασόρα, τη Βαγδάτη και τη Μοσούλη, κλείνοντας τη δίοδο που είχε ανοίξει η Γερμανία προς τον Περσικό Κόλπο με την κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής Κωνσταντινούπολης - Βαγδάτης.

Το καλοκαίρι του 1917 η Γερμανία προσπαθεί να μεσολαβήσει ανάμεσα στις εβραϊκές οργανώσεις από τη μια μεριά (που στηρίζονταν από τις ΗΠΑ) και την Οθωμανική αυτοκρατορία από την άλλη, με σκοπό να υπάρξει συμφωνία για την ίδρυση εβραϊκής κοινότητας στην Παλαιστίνη. Αν πετύχαινε το στόχο της υπήρχε σοβαρή πιθανότητα να λήξει ο ΑΠΠ χωρίς την πλήρη κατάρρευση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και με τη διατήρηση σημαντικών γερμανικών ερεισμάτων σε αυτήν, κάτι που η Βρετανία ήθελε να αποφύγει πάση θυσία. Έτσι λίγους μήνες μετά, ο βρετανός υπουργός εξωτερικών Μπάλφουρ δημοσιεύει στις βρετανικές εφημερίδες της ομώνυμη Διακήρυξη.
Με τη διακήρυξη του Μπάλφουρ οι Βρετανοί θα αποκτούσαν έναν ισχυρό σύμμαχο (το εβραϊκό λόμπι). Στόχος τους να ενθαρρύνουν εβραϊκά κεφάλαια σε επενδύσεις στο στρατιωτικό τομέα για τη συνέχιση του πολέμου, όπως και να αποκτήσαν ένα ακόμα στήριγμα στην προσπάθειά τους να πείσουν τις ΗΠΑ να εισέλθουν στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ και σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή που ακόμα δεν είχε κριθεί η τελική έκβαση του ΑΠΠ. Μακροπρόθεσμα, και μετά την ίδρυση ενός εβραϊκού κράτος, θα είχαν έναν σύμμαχο που θα διασφάλιζε τα οικονομικά συμφέροντα της Μ. Βρετανίας και θα προωθούσε τα γεωπολιτικά της σχέδια στη Μέση Ανατολή (έλεγχος Σουέζ, χερσαίοι και θαλάσσιοι δρόμοι για Ινδία). Φυσικά οι δυτικές χώρες υποστήριξαν το βρετανικό σχέδιο καθώς εκτός των άλλων (εξάρτηση των νέων κρατών που θα δημιουργούνταν μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας από θα τους νικητές του ΑΠΠ) διευκολύνονταν στο να μεταναστεύσουν τα εκατομμύρια των Εβραίων της διασποράς από τα δικά τους κράτη στη «Γη της Επαγγελίας».

Λίγα χρόνια αργότερα, η διακήρυξη του Μπάλφουρ θα συμπεριληφθεί στη συνθήκη των Σεβρών (1920) και θα επισημοποιηθεί. Να αναφέρουμε ότι εκείνη την εποχή οι Εβραίοι που κατοικούσαν την περιοχή της Παλαιστίνης ήταν περίπου το 7% του πληθυσμού. Φυσικά σχεδόν αμέσως ξεκίνησαν και οι πρώτες αντιδράσεις των Αράβων. Το 1920 πραγματοποιήθηκαν διαδηλώσεις στην Ιερουσαλήμ, στη Γιάφα και τη Χάιφα.


Την ίδια χρονιά δημοσιεύεται η Βρετανική Εντολή για την Παλαιστίνη με την οποία η Μ. Βρετανία αναλαμβάνει να εξασφαλίσει την ίδρυση εθνικής εστίας για τον εβραϊκό λαό. Η Εντολή θα εγκριθεί 2 χρόνια αργότερα από την Κοινωνία των Εθνών. Ουσιαστικά πρόκειται για βρετανική κατοχή που θα διαρκέσει μέχρι το 1948.

Οι αντιδράσεις από τη μεριά των Αράβων συνεχίζονται με πολλές εξεγέρσεις, όπως αυτή του 1936. Τα επόμενα χρόνια η μετανάστευση των εβραίων στην Παλαιστίνη θα ενταθεί και ταυτόχρονα δημιουργούνται ένοπλες σιωνιστικές οργανώσεις.

Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και την αποχώρηση της Μ. Βρετανίας από πολλές κτήσεις της, αναγκάζεται να εγκαταλείψει τον πρώτο ρόλο που είχε στο ζήτημα και μετά το 1947 ανέλαβε ο ΟΗΕ (βλέπε ΗΠΑ).

Στις 29 Νοέμβρη του 1947 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ψηφίζει σχέδιο διαχωρισμού της Παλαιστίνης σε δύο κράτη (εβραϊκό και αραβικό). Η Ιερουσαλήμ τίθεται προσωρινά υπό ειδικό διμερές καθεστώς ως corpus separatum δηλαδή ως «ξεχωριστό σώμα» που δεν ανήκει σε κανέναν. Σε λίγους μήνες (14 Μαΐου 1948) ο Μπεν Γκουριόν ανακηρύσσει την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. 700.000 Παλαιστίνιοι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τη γη τους. Την αμέσως επόμενη ημέρα ξεκινά ο πρώτος αραβοϊσραηλινός πόλεμος. Πέντε αραβικά κράτη κηρύσσουν τον πόλεμο στο Ισραήλ αλλά μέσα σε διάστημα λίγων μηνών το Ισραήλ θα καταφέρει να προσαρτήσει εδάφη πέραν εκείνων που ορίζονταν από το σχέδιο του ΟΗΕ του 1947. Οι βασικοί λόγοι για την εξέλιξη αυτή είναι δύο. Ο εξοπλισμού του ισραηλινού κράτους από τη Δύση και οι σοβαρές αντιθέσεις μεταξύ των αραβικών κρατών. Την ίδια τύχη θα έχει και ο πόλεμος των 6 ημερών το 1967 με τα αραβικά κράτη να δέχονται νέα συντριπτική ήττα.

Στα πιο πρόσφατα χρόνια η παλαιστινιακή Ιντιφάντα του 1987 και του 2000 θα αναπτερώσει τις ελπίδες του αραβικού πληθυσμού. Φτάνοντας στις μέρες μας το κράτος του Ισραήλ, εξοπλισμένο πλήρως από τη Δύση, επεκτείνεται συνεχώς αφήνοντας θύλακες παλαιστινιακών εδαφών όπου εκατομμύρια Παλαιστινίων ασφυκτιούν.

Θα ήταν παράλειψη αν δεν αναφέραμε τη στάση των ελληνικών κυβερνήσεων στο ζήτημα. Ξεκινώντας από τον Ιούλιο του 1917, (μερικούς μήνες πριν τη Διακήρυξη Μπάλφουρ) υπήρξε υπόσχεση εκπροσώπου της κυβέρνηση Ε. Βενιζέλου ότι «εν ευθέτω χρόνω η Κυβέρνησις των Φιλελευθέρων θέλει καταβάλη πάσαν προσπάθειαν όπως υποβοηθήση το εθνικόν έργον των Ισραηλιτών εν πλήρει συμφωνία μετά των μεγάλων Συμμάχων της Ελλάδος». Μετά το 1947 υπήρξαν πολλές περιπτώσεις μεταφοράς Εβραίων από την Ευρώπη στο Ισραήλ με πλοία ελληνικών συμφερόντων. Βέβαια η Ελλάδα αναγνώρισε πολύ αργότερα το κράτος του Ισραήλ (1990 επί κυβέρνησης Κ. Μητσοτάκη) αλλά η στάση της αυτή εξηγείται λόγω των καλών σχέσεων που διατηρούσε όλα τα χρόνια με πολλές αραβικές χώρες.

Φέτος στις 2 Νοέμβρη από τη μια μεριά πραγματοποιήθηκαν οι εορτασμοί των ισραηλινών με αφορμή την επέτειο της Διακήρυξης. Αλλά και η βρετανίδα πρωθυπουργός Τερέζα Μέι υποδέχθηκε με κάθε επισημότητα τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου θέλοντας να θυμίσει σε όλους ποιοι ήταν αυτοί που άνοιξαν το δρόμο για την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Από την άλλη χιλιάδες Παλαιστίνιοι διαδήλωσαν στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, στη Γάζα και την Ανατολική Ιερουσαλήμ δηλώνοντας ότι παρά τα χτυπήματα που έχουν δεχτεί όλα αυτά τα χρόνια δεν παραιτούνται. Συνεχίζουν τον αγώνα τους μέχρι να δικαιωθούν.

Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία φυλ. 814 στις 9/12/2017 και εμείς το αναδημοσιεύουμε από: http://istoriakk.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Η ρίζα από ένα στάχυ που ξεριζώνεται θα ξαναγεμίσει τον κάμπο με στάχυα»

0
«Η ρίζα από ένα στάχυ που ξεριζώνεται θα ξαναγεμίσει τον κάμπο με στάχυα»
Μαχμούντ Νταρoυίς

Η δεύτερη μεγαλύτερη πολεμική μηχανή στον κόσμο χρειάζεται «ασφάλεια» κατά τον κ. Κοτζιά. Δεν μπορείς να μην αναρωτιέσαι σε ποια ασφάλεια αναφέρεται, όταν αυτή κατέχει στρατιωτικά τη γη άλλου, σπέρνει την καταστροφή, την βία την τρομοκρατία και τον θάνατο σε άμαχο πληθυσμό, ισοπεδώνει σχολεία και πυκνοκατοικημένους προσφυγικούς καταυλισμούς με τα πιο σύγχρονα θανατηφόρα όπλα. Πώς αποδέχεσαι να βαπτίζονται από το ισραηλινό πολιτικό προσωπικό οι δολοφονίες ακριβείας «ενεργή αυτοάμυνα»; Επί δεκαετίες να παραβιάζονται καθημερινά τα ανθρώπινα δικαιώματα των Παλαιστινίων, την κατοχή, τις πράξεις τους – εγκλήματα πολέμου και το Ισραηλινό κράτος μαζί με τους συμμάχους του να αγνοεί προκλητικά όλες τις Διεθνής Συνθήκες, Διεθνές Δίκαιο, τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, την Διεθνή Αμνηστία και την Human Rights Watch;


Εποικισμοί

Παρά την ανεξάρτητη έκθεση του ΟΗΕ, το 2013, η οποία διαπιστώνει συστηματική παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Παλαιστινίων, ο Νετανιάχου και η κυβέρνησή του επιμένουν στις πολιτικές του εποικισμού, του απαρτχάιντ και της εθνοκάθαρσης. Από το 1967 μέχρι σήμερα, το Ισραήλ έχει χτίσει πάνω από 250 εβραϊκούς οικισμούς στα Κατεχόμενα, ενώ ο αριθμός των εποίκων ξεπερνά τις 650.000. Έχουν δεχτεί εισβολές των κατοχικών στρατευμάτων στα σπίτια τους πολλές δεκάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι, έχουν κατεδαφιστεί 28.000 σπίτια Παλαιστινίων. Μόνο από το 1993 και μετά, δηλαδή μετά την υπογραφή του Όσλο, έχουν κατασχεθεί 600.000 στρέμματα γης ενώ 481 Παλαιστίνιοι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ έχασαν την υπηκοότητά τους.

Μετά την αναγνώριση της Παλαιστίνης από τον ΟΗΕ, το Ισραήλ ανήγγειλε νέους εποικισμούς στη Δυτική Όχθη και σε περιοχές της Ανατολικής Ιερουσαλήμ που οι Παλαιστίνιοι διεκδικούν ως μέρος του μελλοντικού τους κράτους. Το άρθρο 49 της τέταρτης Συνθήκης της Γενεύης, απαγορεύει τη μεταφορά πληθυσμών σε κατεχόμενες περιοχές, πρακτική που συνιστά εν δυνάμει έγκλημα πολέμου. Η επιλογή γης που άλλοτε χρησιμοποιείται ως πρόσχημα, σε παλιές πόλεις κατά την περίοδο της Βρετανικής αποικιοκρατίας και άλλοτε η βιβλική τους παράδοση όπως στην Χεβρώνα.

Η επιλογή των τοποθεσιών όπου ανεγείρονται οι εποικισμοί δεν είναι μια τυχαία διαδικασία. Είναι στρατηγική μελέτη (κορφές λόφων στην Δ. Όχθη, υδάτινοι πόροι) που αποκλείει την ίδρυση ενός βιώσιμου ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. Καλλιέργειες καταστράφηκαν ή «πέρασαν» στους έποικους, αιωνόβιοι ελαιώνες ξεριζώθηκαν, μεγάλες εκτάσεις γης παραμένουν αναξιοποίητες επειδή αποτελούν «ζώνες ασφαλείας» και δρόμους για τους έποικους. Οι κατοχικές δυνάμεις έχουν δημεύσει όλες τις περιοχές, τους φυσικούς πόρους και δη τους υδάτινους υδροφόρους ορίζοντες, καθώς εκμεταλλεύονται 50.000.000 κ.μ. νερού προς όφελος των εποίκων. Δεν φτάνει που κλέβουν το νερό των Παλαιστινίων, τους υποχρεώνουν μάλιστα να το πληρώνουν…. η τιμή αυξάνεται διαρκώς έχοντας αγγίξει η αύξηση, τα τελευταία χρόνια, το 200%!

Ένας Παλαιστίνιος έχει ημερησίως πρόσβαση σε 86 λίτρα νερού, εκ των οποίων τα 60 δεν είναι πόσιμα, ενώ ένας Ισραηλινός, συμπεριλαμβανομένων των εποίκων, έχει πρόσβαση σε 280 λίτρα νερό ημερησίως. Ας σημειωθεί ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναφέρει ότι η ελάχιστη ποσότητα νερού που χρειάζεται ένας άνθρωπος για να πιει, να φάει και να διατηρεί στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής, είναι 100 λίτρα νερό ημερησίως.



Πολιτικοί κρατούμενοι

Σχεδόν 7.000 Παλαιστίνιοι κρατούνται στις φυλακές του Ισραήλ, πολλοί εκ των οποίων χωρίς καν δίκη, σε απάνθρωπες συνθήκες κράτησης ανάμεσα τους και 422 παιδιά ηλικίας 12 έως 17 ετών. Κορυφαίες ισραηλινές οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων περιγράφουν τις συνθήκες στις φυλακές, όπως η φυλακή Shikma στο νότιο Ισραήλ, ως «κόλαση». Μεγάλος αριθμός κρατείται σε απομόνωση σε περιορισμένο χώρο 2 τ.μ. για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Βασανιστήρια, σκόπιμη στέρηση ιατρικής φροντίδας, κάκιστη διατροφή, και η καταγγελία κρατούμενων για την χρησιμοποίησή τους σαν πειραματόζωα σε ιατρικά πειράματα και δοκιμές φαρμάκων ποτέ δεν διαψεύστηκε.

Οι χωρίς δίκη κρατούμενοι με πολυετή φυλάκιση είναι πάνω από 500. Περίπου 800.000 από τους εν ζωή Παλαιστίνιους έχουν δοκιμάσει στη ζωή τη φυλακή. «Το Ισραήλ έχει καθιερώσει ένα διπλό νομικό καθεστώς, μια μορφή δικαστικού απαρτχάιντ που ουσιαστικά δεν τιμωρεί τους Ισραηλινούς για τα εγκλήματα που διαπράττουν εναντίον των Παλαιστινίων, ενώ ποινικοποιεί την παλαιστινιακή υπόσταση και αντίσταση. Τα δικαστήρια του Ισραήλ είναι μια παρωδία της δικαιοσύνης και προφανώς όργανα της αποικιακής στρατιωτικής κατοχής. Σύμφωνα με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ το ποσοστό καταδίκης για τους Παλαιστίνιους στα στρατιωτικά δικαστήρια είναι σχεδόν 90 τοις εκατό. Ανάμεσα στους εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιους, που το Ισραήλ έχει αιχμαλωτίσει, είναι παιδιά γυναίκες, βουλευτές, ακτιβιστές, δημοσιογράφοι, υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ακαδημαϊκοί, πολιτικοί, ακτιβιστές, υποστηρικτές, μέλη των οικογενειών των κρατουμένων. Και όλα αυτά γίνονται με έναν στόχο: να θάψουν τις νόμιμες προσδοκίες ενός ολόκληρου έθνους». Μαρουάν Μπαργούτι, 16 Απριλίου 2017


Τείχος του Απαρτχάιντ, Τείχη του Αίσχους, τείχη και συρματοπλέγματα παντού

700 χλμ. και συνεχίζει να επεκτείνεται το τείχος υψίστης ασφαλείας, παρά τις πολλαπλές συστάσεις για παραβίαση του διεθνούς δικαίου με ηλεκτροφόρο φράκτη, τάφρο, κάμερες και ελεύθερους σκοπευτές που το 85% βρίσκεται εντός των Παλαιστινιακών εδαφών (έχοντας απαλλοτριώσει 60.000 στρέμματα παλαιστινιακής γης), απομονώνοντας έτσι το 10% του Παλαιστινιακού λαού. Αποτέλεσμα τα τείχη του Αίσχους η προσάρτηση του πιο εύφορου τμήματος της Δυτικής Όχθης, η δύσκολη έως ανύπαρκτη επικοινωνία μεταξύ των παλαιστινιακών περιοχών, ο οικονομικός στραγγαλισμός, ο έλεγχος των βασικών υδάτινων πόρων στην περιοχή, και η προστασία των επεκτατικών εποικισμών στις Κατεχόμενες Περιοχές. Κοντά στις 30.000 Παλαιστίνιοι χρειάζονται ειδική άδεια από τον ισραηλινό στρατό για να μετακινούνται από και προς τα δικά τους χωράφια. Επίσης απέκλεισε 100 πόλεις και χωριά από την Δυτική Όχθη. Πόλεις και χωριά έχουν μετατραπεί σε φυλακές πλήρους αποκλεισμού ανάμεσα σ’ αυτές και της Υγείας, Παιδείας και Υπηρεσιών.

Ιερουσαλήμ

Η πολιτική της εξόντωσης 200.000 Παλαιστίνιων κάτοικων της Ιερουσαλήμ που έχουν αποκλειστεί από την υπόλοιπη Δυτική Όχθη γίνεται με τους εξής παράνομους τρόπους: 1) Απαγόρευση έκδοσης οποιασδήποτε μορφής οικοδομικής άδειας 2) Ανάκληση των παλιών αδειών 3) Κατεδάφιση εκατοντάδων κατοικιών που χαρακτηρίζονται παράνομες. 4). Εποικισμός (το 90% των εβραϊκών οικισμών επικεντρώνονται γύρω από τα Ιεροσόλυμα, την Ραμάλλα και δυτικά της Νάμπλους) περιοχές που αποτελούν το επίκεντρο της παλαιστινιακής οικονομίας.


Checkpoint (σημεία ελέγχου)

Από τη δεκαετία του 1990, το Ισραήλ δημιούργησε εκατοντάδες μόνιμα οδοφράγματα και σημεία ελέγχου που στελεχώθηκαν από την ισραηλινή στρατιωτική ή τη συνοριακή αστυνομία.

Τον Σεπτέμβριο του 2011, το Γραφείο Συντονισμού Ανθρωπιστικών Υποθέσεων των Ηνωμένων Εθνών (OCHA) δήλωσε ότι υπήρχαν 522 οδοφράγματα και σημεία ελέγχου που παρεμπόδιζαν το παλαιστινιακό λαό στη Δυτική Όχθη, από τα 503 τον Ιούλιο του 2010. Ο αριθμός αυτός δεν περιλαμβάνει τα προσωρινά σημεία ελέγχου γνωστά ως «μεταφερόμενα σημεία», από τα οποία κατά μέσο όρο ήτανε 495 το μήνα στη Δυτική Όχθη το 2011, από τα 351 κατά μέσο όρο τον μήνα τα δύο προηγούμενα έτη.

Ωστόσο, σύμφωνα με το Ισραηλινό κράτος , μετά την απόσυρση της πλειοψηφίας των σημείων ελέγχου ως χειρονομία καλής θέλησης, τον Μάιο του 2013 υπήρχαν 13 σημεία ελέγχου στη Δυτική Όχθη. Ο αριθμός αυτός δεν περιλαμβάνει τα πολυάριθμα οδοφράγματα που εμποδίζουν τους Παλαιστίνιους να διασχίσουν τον τοίχο, γεγονός που σε πολλές περιπτώσεις αποκλείει την πρόσβαση σε περιοχές της Δυτικής Όχθης.

Θανατηφόρα αποτελέσματα, κατάχρηση βίας και ταπείνωσης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας είναι οι καθημερινές καταγραμμένες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της ελεύθερης διακίνησης σε χώρους δουλειάς, νοσοκομεία και σχολεία.

Οι καθημερινές καταγραφές του Machsom Watch ή το Checkpoint Watch μια ομάδα ισραηλινών γυναικών που παρακολουθούν και τεκμηριώνουν τη συμπεριφορά στρατιωτών και αστυνομικών σε σημεία ελέγχου στη Δυτική Όχθη: «Εμείς οι παρατηρητές … είδαμε την καθημερινή ταπείνωση και κακοποίηση, την απελπισία και την ανικανότητα των Παλαιστινίων στα σημεία ελέγχου», είναι περιγραφικές. Τα μέλη της παρακολουθούν επίσης και τεκμηριώνουν τις διαδικασίες στα στρατιωτικά δικαστήρια και βοηθούν τους Παλαιστινίους να διασχίζουν τα σημεία ελέγχου της IDF. Σε έκθεση του παρατηρητήριου ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ, δήλωσε ότι γίνεται «εμφανές» ότι το σημείο ελέγχου και τα εμπόδια, που οι ισραηλινές αρχές δικαιολόγησαν από την αρχή της δεύτερης Ιντιφάντα (Σεπτέμβριος 2000) ως προσωρινή στρατιωτική αντίδραση σε βίαιες αντιπαραθέσεις και επιθέσεις εναντίον ισραηλινών πολιτών, εξελίσσεται σε ένα «μόνιμο σύστημα ελέγχου» που μειώνει σταθερά τον διαθέσιμο χώρο για την ανάπτυξη των Παλαιστινίων και κίνηση προς όφελος του αυξανόμενου πληθυσμού των αποίκων του Ισραήλ.

Μεταξύ του 2000 και του 2006 τουλάχιστον 68 γυναίκες γέννησαν σε σημεία ελέγχου από τα οποία 35 παιδιά είχαν χαθεί και πέντε πέθαναν κατά τον τοκετό, σύμφωνα με το παλαιστινιακό υπουργείο Υγείας.

«Η ρίζα από ένα στάχυ που ξεριζώνεται θα ξαναγεμίσει τον κάμπο με στάχυα»

Αμερικανική βοήθεια

«Από τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ, τον Οκτώβριο 1973, το Ισραήλ έχει γίνει ο μεγαλύτερος ετήσιος αποδέκτης της άμεσης οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας των ΗΠΑ, ο μεγαλύτερος συνολικός αποδέκτης από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η συνολική άμεση βοήθεια των ΗΠΑ στο Ισραήλ ανέρχεται σε πάνω από 140 δισεκατομμύρια δολάρια (μέχρι το 2003). Το Ισραήλ λαμβάνει κάθε χρόνο περίπου 3 δισεκατομμύρια δολάρια άμεσης εξωτερικής βοήθειας, δηλαδή περίπου το ένα πέμπτο του συνολικού προϋπολογισμού εξωτερικής βοήθειας της Αμερικής.»

John J. Mearsheimer and Stephen M. Walt, «The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy»

Και

Τα τελευταία 20 χρόνια, οι Η.Π.Α. απέσυραν σταδιακά την οικονομική βοήθεια προς το Ισραήλ και σταδιακά την αντικατέστησαν με αυξημένη στρατιωτική βοήθεια. Τον Σεπτέμβριο του 2016, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η ισραηλινή κυβέρνηση υπέγραψαν ένα νέο δεκαετές Μνημόνιο Συμφωνίας όπου οι ΗΠΑ δεσμεύτηκαν να δώσουν στο Ισραήλ 38 δισεκατομμύρια δολάρια στρατιωτικής βοήθειας (33 δισεκατομμύρια δολάρια σε επιχορηγήσεις FMF και 5 δισεκατομμύρια δολάρια σε πυραυλική άμυνα) των 10 ετών (από το 2019 έως το έτος 2028). Αυτό το νέο Μνημόνιο αντικαθιστά την τρέχουσα 10ετή συμφωνία ύψους 30 δισεκατομμυρίων δολαρίων που υπέγραψε η κυβέρνηση Μπους που λήγει το 2018. (Και δεν αναφέρουμε καν τις ευρωπαϊκές χώρες που έχουν αναπτύξει οικονομικές και στρατιωτικές σχέσεις με το Ισραήλ).

Αν ζαλίζουν ή είναι προκλητικά τα νούμερα που να δείτε όταν τα μετρήσεις με θανάτους άμαχου πληθυσμού.

Εδώ και δεκαετίες, το Ισραήλ κατέχει παράνομα παλαιστινιακά εδάφη (αγνοεί επιδεικτικά τα δεκάδες ψηφίσματα) με την πλήρη κάλυψη – στήριξη των στρατιωτικών του συμμάχων σε Ευρώπη και Αμερική και την ένοχη σιωπή της αστικής τάξης αρκετών αραβικών κυβερνήσεων.


Η αλληλεγγύη των λαών είναι αδιαπραγμάτευτη όπως και η διεθνοποίηση της απαίτησης για:

Άμεση, χωρίς όρους και προϋποθέσεις δημιουργία ανεξάρτητου, με εδαφική συνέχεια και βιώσιμου Παλαιστινιακού κράτους, στα σύνορα και εδάφη του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Την άμεση και χωρίς όρους αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων του Ισραήλ από τα κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη. Το άμεσο σταμάτημα των εποικισμών και τη διάλυσή τους. Την άμεση και χωρίς όρους άρση του αποκλεισμού της Λωρίδας της Γάζας. Την κατεδάφιση του Ισραηλινού τείχους της ντροπής στην Ανατολική Ιερουσαλήμ και τη Δυτική Όχθη. Την άμεση επανένωση των Παλαιστινιακών οικογενειών στην Ανατολική Ιερουσαλήμ. Την άμεση απελευθέρωση όλων των Παλαιστίνιων κι άλλων πολιτικών κρατουμένων που κρατούνται στις ισραηλινές φυλακές, και των μελών του Παλαιστινιακού Νομοθετικού Συμβουλίου.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΛΑΟ

http://www.katiousa.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Παρουσίαση ιστορικού βιβλίου στη Θεσσαλονίκη

0

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

15 Δεκ 2017

Μάνδρα: Η τραγωδία των κατοίκων συνεχίζεται. Άμεση και επιτακτική ανάγκη για οργάνωση, αγώνα, διεκδίκηση – συνεντεύξεις

0
Σχεδόν ένα μήνα μετά και παρά τη συντονισμένη προσπάθεια κυβέρνησης και ΜΜΕ να μας πείσουν ότι η ζωή στη Μάνδρα επανέρχεται στους κανονικούς ρυθμούς της, η πραγματικότητα τους διαψεύδει.

Ο κρατικός μηχανισμός σταδιακά μειώνει την παρουσία του στη πόλη. Με τον ίδιο ρυθμό που η είδηση για τη ζωή των κατοίκων στη Μάνδρα χάνεται από τα δελτία των ειδήσεων. Με τον ίδιο ρυθμό που οι επισκέψεις ή ακόμη και οι αναφορές των κυβερνητικών στελεχών, αλλά και των αντίστοιχων της αξιωματικής αντιπολίτευσης, εξαφανίζονται από την πολιτική επικαιρότητα.

Οι κάτοικοι της Μάνδρας είναι υποχρεωμένοι να υπερασπιστούν το βιός τους, το δίκιο τους, τη ζωή και το μέλλον τους. Και ο μόνος τρόπος για να το κάνουν είναι να στοχοποιήσουν τους υπαίτιους και να αγωνιστούν για να κερδίσουν αυτά που δικαιούνται. Μαζί τους έχουν έναν πολύτιμο σύμμαχο, το λαό και τους εργαζομένους της χώρας που στενάζουν από την ιδιά αντιλαϊκή πολιτική.

Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης, με τις μικρές της δυνάμεις, πραγματοποιεί επισκέψεις στη Μάνδρα, εκφράζοντας έμπρακτα την αλληλεγγύη της στους πλημμυροπαθείς με είδη ρουχισμού, καθαριστικά, τρόφιμα, αλλά και με συνεργεία καθαρισμού στα σπίτια. Τέτοιες παρεμβάσεις έγιναν τις Κυριακές 26/11 και 3/12 με πολυπληθή παρουσία. Παράλληλα, από μια αντιπροσωπεία, την Πέμπτη 23/11 πραγματοποιήθηκε επίσκεψη στο ξενοδοχείο στην Ελευσίνα, που διαμένουν περίπου 60-70 άτομα των οποίων το σπίτι καταστράφηκε ολοσχερώς και συνεχίζει να είναι αβέβαιο για πόσο διάστημα θα μπορούν να μείνουν εκεί. Ενώ την Παρασκευή 24/11 πραγματοποιήθηκε παρέμβαση σε συγκέντρωση κατοίκων στο κέντρο της πόλης. Φαίνεται ότι το περιεχόμενο της ανακοίνωσης ενόχλησε ορισμένους, όχι όμως και τη συντριπτική πλειοψηφία των συγκεντρωμένων που άκουσε την τοποθέτησή, ενώ οι συζητήσεις συνεχίστηκαν και μετά το πέρας της συγκέντρωσης.

Η Πρωτοβουλία δεν κάνει φιλανθρωπία, ούτε θέλει να μετατρέψει τους κατοίκους σε επαίτες. Γι’ αυτό άλλωστε η έμπρακτη αλληλεγγύη συνοδεύεται με την κατεύθυνση του αγώνα. Όπως χαρακτηρίστηκα αναφέρει η ανακοίνωσή της: «Λαέ της Μάνδρας… Πάρε την κατάσταση στα χέρια σου, μην την αφήνεις στους υποκριτές και τους φαρισαίους. Κάνε την οργή, την αγανάκτηση και τον πόνο σου δύναμη συλλογικού αγώνα και πάλης ενάντια στους πραγματικούς ενόχους, ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική του συστήματος. Φτιάξε τις δικές σου επιτροπές αγώνα, τα δικά σου εργαλεία οργάνωσης, συσπείρωσης, αντίστασης και διεκδίκησης. Πάλεψε και αγωνίσου μέσα από αυτά για το δίκιο και τη ζωή σου. Φώναξε, διαδήλωσε, απαίτησε, διεκδίκησε, κατάκτησε αυτά που σου χρωστάνε, αυτά που δικαιούσαι, τα αυτονόητα: Άμεση και πλήρη αποκατάσταση των ζημιών και των πληγέντων. Άμεσες και πλήρεις αποζημιώσεις, χωρίς έντοκα και άτοκα δάνεια. Έργα υποδομής-αντιπλημμυρικά έργα. Ελεύθερη πρόσβαση των μαθητών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση».

Το χαρακτήρα αυτής της παρέμβασης κατανοούν οι κάτοικοι και είναι ένας από τους λόγους που η Πρωτοβουλία γίνεται αποδέκτης διάφορων καταγγελιών. Όπως η έντονη αγανάκτηση τους απέναντι στη Δημοτική Αρχή για τον τρόπο διαχείρισης των υλικών πρώτης ανάγκης και όχι μόνο.

Οι συνεντεύξεις που παραχώρησαν στη Π.Σ. δυο κάτοικοι της Μάνδρας είναι ενδεικτικές της κατάστασης που επικρατεί.
1η Συνέντευξη: κ.Χαρούλα

Π.Σ.: Ποια είναι η κατάσταση;
Αυτή τη στιγμή για μένα η κατάσταση είναι τραγική. Δεν πρόκειται να φτιάξει αν δεν γίνουν τα έργα που ζητάμε. Ζητάμε αντιπλημμυρικά έργα και τα ζητάμε χρόνια. Η κατάσταση δεν είναι καινούρια, δεν έγινε τώρα, έχει γίνει και στο παρελθόν άλλες δύο φορές. Έπρεπε να φτάσουμε να πνιγούμε 24 θύματα; Ενώ ξεκινήσανε τα έργα, σταματήσανε. Ποιος ο λόγος που σταματήσανε; Δεν υπήρχαν χρήματα; Είχαν δοθεί τα χρήματα για αντιπλημμυρικά από την Ευρώπη! Φτιάξανε τα έργα στην οδό Κοροπούλη. Στην Κοροπούλη ήτανε ποτάμι, από μικρό παιδί θυμάμαι φτιάχναμε χάρτινες βαρκούλες και παίζαμε. Φτιάχτηκε λοιπόν ένα ωραίο έργο, επί ΠΑΣΟΚ, με το σκεπτικό όμως, απ’ ό,τι έχω μάθει, ότι θα φτιαχνόντουσαν και τα αντιπλημμυρικά, γιατί γνωρίζανε ότι εκεί υπήρχε ποτάμι. Φτιάξανε ένα κανάλι όμβριων που όμως δεν χωράει όλα τα νερά. Τα νερά που κατεβαίνουν τώρα είναι πολύ περισσότερα από παλιά. Και από τότε έχουμε αυτές τις πλημμύρες.
Τι να πω! Είμαι απελπισμένη. Έχασα φίλους, έχασα γειτόνους, έχασα ένα φίλο του γιού μου. Για όλα αυτά υπάρχουν ευθύνες. Και με το ΠΑΣΟΚ, και με τη ΝΔ, και τώρα με το ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα, στην ηλικία που είμαι βλέπω ότι οι ευθύνες είναι ένα μπαλάκι. Ο ένας το ρίχνει στον άλλο. Και οι Δήμαρχοι, στην προηγούμενη πλημμύρα, έριχναν το μπαλάκι ο ένας στον άλλο. Αλλά και η Περιφέρεια για μένα έχει μεγάλη ευθύνη. Έπρεπε το έργο να είχε τακτοποιηθεί. Όχι να το αφήσουμε στη μέση. Εμένα δε με νοιάζει ποιος είναι επάνω. Με νοιάζει να μην βρει άλλη συμφορά τον τόπο μου, να μη χάνονται άνθρωποι. Και να μην τυραννιόμαστε και εμείς. Εμείς για δέκα μέρες μέναμε στην Ελευσίνα. Δεν μπορούσαμε να μείνουμε στο σπίτι μας.
Χάσαμε τρία αυτοκίνητα. Το ένα έχει υποστεί ολική καταστροφή, τα άλλα δύο χρειάζονται πάρα πολλά λεφτά. Πως θα φτιάξουμε τις ζημιές όταν εγώ παίρνω 300 ευρώ το μήνα και ο άντρας μου είναι με μια μικρή σύνταξη.

Π.Σ.: Πως βλέπετε να συνεχίζετε;
Αν δεν ενωθούνε όλοι, να πάρουν τις ευθύνες τους και να κοιτάξουνε να κάνουνε έργα υποδομής όχι παγκάκια και έργα βιτρίνας, δεν γίνεται τίποτα. Πρέπει να προχωρήσουν τα αντιπλημμυρικά έργα. Δεν αντέχουμε να χάνουμε ανθρώπους και φίλους.
Και εμείς πώς θα φτιάξουμε ότι καταστράφηκε; Δουλείες δεν υπάρχουν, οι φόροι αυξάνονται, φτωχοί άνθρωποι είμαστε. Η ασφαλιστική, για το αυτοκίνητο που θέλει 5000 ευρώ για να φτιαχτεί, λέει δωσ’ του 3000 να φύγει. Έτσι λειτουργούνε! Εδώ, στη Μυτιλήνη που έγινε ο σεισμός και έχασαν άνθρωποι τα σπίτια τους, τους έχουν δώσει τόσους μήνες μόνο 580 ευρώ!

Π.Σ.: Δεν νομίζετε ότι πρέπει να οργανωθείτε οι κάτοικοι και να διεκδικήσετε;
Είμαστε μεγάλοι άνθρωποι, έχουμε εμπειρία, δεν «κοιμόμαστε»! Γνωρίζουμε ποιοι έχουν την ευθύνη! Ο λαός ξέρει ποιος έχει την ευθύνη. Βέβαια οι πρώτες μέρες είναι δύσκολες. Όλοι οι πληγέντες προσπαθούν να λύσουν τα άμεσα προβλήματα για να λειτουργήσουν τα στοιχειώδη. Το επόμενο βήμα είναι να μαζευτούμε και να διεκδικήσουμε.


2η Συνέντευξη: Η κάτοικος ζήτησε να παραμείνει ανώνυμη

Π.Σ.: Ποια είναι η κατάσταση;
Η καταστροφή είναι ολική! Ό,τι υπάρχει μέσα σ’ ένα σπίτι πρέπει να ξαναφτιαχτεί. Καταλαβαίνετε ότι λόγω της οικονομικής κρίσης λεφτά δεν υπάρχουνε, πάρα πολύς κόσμος είναι άνεργος, σε μια οικογένεια μπορεί να δουλεύει μόνο ένας. Πόσο μάλλον όταν υπάρχουν μικρά παιδιά , 3ηλυκείου και 3ηγυμνασίου, που χρειάζονται φροντιστήρια.
Χρειαζόμαστε υποστήριξη! Να βρεθεί πρώτα ένας χώρος να στεγάσουμε την οικογένεια, κάποια είδη πρώτης ανάγκης έστω και μεταχειρισμένα, να μπορέσει λίγο ο κόσμος να ορθοποδήσει, στήριξη και βοήθεια γι’ αυτά τα παιδιά.

Π.Σ.: Εκτός από εσάς, εδώ πόσα σπίτια έχουνε πληγεί; Πόσο μεγάλη είναι η καταστροφή;
Πάρα πολλά σπίτια, η καταστροφή είναι πάρα πολύ μεγάλη. Δεν είχε ξαναγίνει τέτοιο πράγμα.

Π.Σ.: Βρήκατε υποστήριξη απ’ την πλευρά του Δήμου;
Κάναμε μεγάλη προσπάθεια, μείναμε τις πρώτες μέρες σε ξενοδοχείο. Ζητήσαμε απ’ τον αντιπεριφερειάρχη να μπούνε οι μηχανικοί, το πρώτο και βασικό,να δούνε την καταλληλόλητα των κτιρίων. Κατά τη γνώμη μας, μεγάλος αριθμός των κτιρίων είναι ακατάλληλα. Έρχεται και χειμώνας και είναι ακόμη χειρότερα τα πράγματα. Το καλοκαίρι στήνεις και ένα τσαντίρι ή ένα λυόμενο και μένεις προσωρινά, το χειμώνα τι γίνεται; Ιδίως αν έχεις και μικρά παιδιά. Να έρθουν λοιπόν οι μηχανικοί να μας πουν τι επισκευάζεται, όπως έκανε το ΤΕΕ, να επισκευαστούν όσο το δυνατόν γρηγορότερα, και ό,τι δεν επισκευάζεται να βρεθεί κάποια λύση γι’ αυτούς τους ανθρώπους με μια επιδότηση ενοικίου, για να μπορέσουν να ξαναξεκινήσουν τη ζωή τους.

Π.Σ.: Η κυβέρνηση και ο δήμος τι έχει κάνει για τους πληγέντες;
Πάρα πολύ λίγα πράγματα. Η περισσότερη βοήθεια ήταν από ιδιωτικούς φορείς και εθελοντές.

Π.Σ.: Αυτό όμως δεν είναι πρόβλημα;
Φυσικά, η κυβέρνηση είναι εκείνη που θα έπρεπε να μεριμνήσει. Και περισσότερο η δημοτική αρχή. Να πέρναγε από σπίτι σε σπίτι να δει τις ανάγκες και όχι όπου έχουμε κομματικά συμφέροντα δίνουμε και όπου δεν έχουμε τους γράφουμε.
Μας είπαν να φύγουμε απ’ τα σπίτια και να βρούμε να νοικιάσουμε και να επιπλώσουμε άλλα. Από κει και πέρα δεν έκαναν τίποτε.

Π.Σ.: Εσείς βρίσκεστε μεταξύ σας για να δείτε τι θα κάνετε;
Μέχρι στιγμής ο καθένας κοιτάζει να μαζέψει το σπίτι του. Υπάρχει και η μεγάλη αβεβαιότητα αν θα δοθούν τα λεφτά γιατί υπάρχει μεγάλη γραφειοκρατεία, με το παραμικρό υπάρχει πρόβλημα. Ζητάνε φωτογραφίες. Όταν ήρθαν τα συνεργεία θα έπρεπε να πάρουν και τις φωτογραφίες και με το ΑΦΜ του καθενός να καθορίσουν τις ανάγκες.

Π.Σ.: Έτσι όπως το περιγράφεις, καταλαβαίνουμε ότι ο καθένας μόνος του απέναντι σε κυβέρνηση, Δήμο και γραφειοκρατεία δεν μπορεί να σταθεί. Δεν υπάρχει ανάγκη να διεκδικήσετε συλλογικά;

Αυτό σας λέω, είναι δύσκολο, τουλάχιστον αυτοί που βρίσκονται στο ξενοδοχείο να βρεθούνε. Φεύγουν πρωί, έχουνε τους εθελοντές, έχουν δικούς τους ανθρώπους που έρχονται και τους βοηθάνε. Είναι δύσκολο να βρεθούνε όλοι μαζί. Βέβαια υπάρχει ένας σύμβουλος στην περιοχή ο οποίος είπε ότι θα καλέσει έκτακτο συμβούλιο. Εννοείται ότι πρέπει να μαζευτούμε όλοι και να πάμε.
Το πιο βασικό απ’ όλα είναι πού θα στεγαστούμε. Ίσως θα βοηθούσε ένα μαζικό κάλεσμα και ζητάμε και τη δική σας βοήθεια. Οι συνδικαλιστέςκαι οι φορείς να καλέσουνε τον κόσμο να τον στηρίξουνε γιατί κι εμείς ζούμε μια εξωπραγματική κατάσταση. Προσπαθούμε από μόνοι μας, δεν ξέρουμε που να πρωτοτρέξουμε και τι να κάνουμε.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

50 χρόνια από την ίδρυση του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης

3
ΔελτίοΤύπου

Το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP) γιορτάζει τα 50 χρόνια από την ίδρυσή του και τον εκατονταετή αγώνα ενάντια στην αποικιοκρατία, που συνεχίζεται μέχρι την απελευθέρωση της Παλαιστίνης και την επιστροφή όλων των προσφύγων στα σπίτια τους. Το τμήμα Ελλάδας του PFLP καλεί σε εκδήλωση την Τετάρτη 20 Δεκεμβρίου, ώρα 6:00μ.μ., στο Ε.Μ.Πολυτεχνείο (αίθουσα Γκίνη), με θέμα «Ο ρόλος της Παλαιστινιακής Διασποράς καιτων αλληλέγγυων στον αγώνα για τηναπελευθέρωση της Παλαιστίνης».

Στην εκδήλωση, που διεξάγεται ενώ κλιμακώνεται μια νέα Ιντιφάντα ενάντια στη σιωνιστική κατοχή και την παράνομη και αλαζονική απόφαση του Τραμπ για την Ιερουσαλήμ, θα συμμετάσχει και θα μιλήσει ο Μανώλης Γλέζος, σύμβολο της αντίστασης του Ελληνικού Λαού. Θα ακολουθήσουν παλαιστινιακοί χοροί από την ομάδα Jafra Dabkeh.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ